زرتشت

زرتشت:

و تو ای خورشید بزرگ ، ای ستاره ی بزرگ ،

سعادت تورا چه می شد!   اگر کسانی را که به آنها

 نور می افشاندی نمی داشتی  ................

نیچه

خودت را بگشا ، بشر خراب شده !    خودت را بگشا و بگذار ماهی یان رنگارنگ و خرچنگها بسیار بدرخشند . .......انسانها کاش اکنون به سمت من بالا آیند .

( در دوره ی ما .. همه چیز پوچ شده . همه چیز یکسان شده . همه چیز بوده...  تمام میوه های ما گندیده اند ، تمام کارها پوچ بوده اند.

ما همه افسرده شده ایم .

چاه ها همه خشکیده اند ، دریا عقب رفته ، خشکی هویدا شده است ،هیچ چیز دز عمق فرو نمیرود.

نه نه ، این نوع غم دیگر نه !

حتی خسته تر از آنیم که بمیریم . همچنان هوشیار و به حیات خود ادامه میدهیم ـ در گورها .

ولی تو ،  تو بدان که در اینجا ـ برای مدت طولانی اینجا نخواهی ماند ـ زورقت در اینجا نمی باید در خشکی باقی بماند .

این تو را نشان میرود . این بانگ پریشانی برای توست که تورا صدا میزند . بیا ، بیا ، بیا ، وقتش رسیده است .  وقت اصلیش !

آه زرتشت، تو بسختی خود را سراپا نگاه داشته ای. برقص ! تا اینکه نیافتی! و وقتی تو در رقصی آیا من حق گفتن این را خواهم داشت : << بنگرید ! این آخرین انسان شاد را که می رقصد : >>

 

 

از کتاب : چنین گفت زر تشت

اثر: فردریش نیچه

دکتر شریعتی

خدایا

به من زیستنی عطا کن

که در لحظه مرگ

بر بی ثمری لحظه ای که

برای زیستن گذشته است

حسرت نخورم

و مردنی عطا کن

که بیهودگی اش سوگوار نباشم

دکتر شریعتی.

ممنونم موسی عزیز بخاطر این شعری که برام کامنت گذاشتی .